„Mig langar einhvern tíma að gefa út bók um innra líf heyrnalausra, kannski þegar ég klára námið mitt“ skrifar hann fyrir blaðamann. Árni Ingi Jóhannesson sem er 28 ára hefur verið heyrnarlaus frá fæðingu en hann nemur heimspeki og táknmálsfræði við Háskóla Íslands. Student.is fékk að skyggnast inn í líf Árna og kynnast sýn hans á heiminn, þar sem allt er hljótt.

Heimspekin heillar

„Ég var svo forvitinn um heimspeki, hún virtist eitthvað svo skemmtileg“ skrifar hann. „Táknmálsfræðina tók ég síðan sem aukagrein með. Ég hafði svo mikinn áhuga á því að kynnast betur menningarheimi heyrnalausra í gegnum sérstakar bókmenntir heyrnalausra. Ég vildi einnig læra táknmálið betur, sérstaklega þá málfræðina sem fylgir því.“

Árni heillast mest af heimspekingunum Jean Paul Sartre, Friedrich Nietzsche, Immanuel Kant og frakkanum Michel Foucault. Hann viðurkennir þó að einhverjir heimspekitextar geti reynst frekar snúnir þar sem hann þurfi að notast við minnst þrjú mál; táknmál, ensku og íslensku. „ Það er það sérstaklega í flóknum textum. Það tekur mig til dæmis smá tíma að skilja siðfræði Kants, en það kemur að lokum með þolinmæðinni. Þetta getur allt síðan flækst enn frekar þegar táknmálið á ekki tákn yfir þau hugtök sem við erum að læra. Þá þarf ég að finna út ný tákn með táknmálstúlkinum sem aðstoðar mig í skólanum. “

Heimspeki á táknmáli

„Það munar mjög miklu að geta talað við þá sem eru með mér í tímum í gegnum  ,msn´“ skrifar hann til blaðamanns, „þar get ég rætt við þau um heimspeki og hvað sem er. Ef mig langar síðan að segja eitthvað í tímum þá skrifa ég það bara á blað og rétti þeim. Annars fara tímarnir nú oftast í það að fylgjast með því sem kennarinn segir í gegnum táknmálstúlkinn sem þýðir fyrir mig tímana. Svo eru alltaf einhverjir í tímunum sem geta útvegað mér glósur. Það er mjög erfitt að horfa á túlkinn og reyna að skrifa á meðan. Mér finnst samt langbest að lesa bækurnar sjálfar, en glósurnar hjálpa auðvitað mjög mikið.“

„Þá finn ég strax hvað ég er öðruvísi"

Í Háskóla Íslands eru fimm heyrnalausir nemendur sem stunda nám í ýmsum greinum. Fyrsti heyrnalausi nemandinn hóf nám árið 2001 og síðan hafa sex útskrifast frá háskólanum. Háskólasamfélagið og samfélagið almennt er byggt upp á samskiptum fólks sem heyrir. Árni segist oft meðvitaður um að vera í minnihluta þegar hann er meðal heyranda. „Fjölskyldan mín talar öll táknmál en það kemur mjög oft fyrir að ég er í hóp þar sem flestir eru heyrendur, til dæmis ímatarboðum eða fjölskylduboðum. Þá finn ég strax hvað ég er öðruvísi og að ég tilheyri minnihlutahóp.“

Lykillinn að menningu heyrnalausra

Í lokin skrifar hann blaðamanni: „Ég hef alltaf eingöngu skynjað heiminn með augunum. Ég hef aldrei getað heyrt hvernig tónninn breytist hjá fólki, en ég get alltaf séð um leið þegar fólk skiptir skapi. Það er mikil tjáning í andlitum fólks og ég horfi bara á hvernig andlitsdrættirnir breytast. Ef fólk vill skilja heyrnalausa til fulls þá hjálpar að læra táknmál, það er lykillinn að menningunni okkar.“