Halldór Bragason, eða Dóri, er ókrýndur konungur blúsins á Íslandi. Dóra þarf vart að kynna. Hann hefur spilað mikið erlendis með þekktum blússtjörnum eins og til dæmis Jimmy Dawkins, Pinetop Perkins, Deitra Farr og Zora Young, svo einhverjar séu nefndar. Hér heima hefur hann verið með tónleika og kynningu á blúsnum í gegnum Blúsfélag Reykjavíkur. Þann fyrsta miðvikudag hvers mánaðar hafa Vinir Dóra spilað á Café Rosenberg, en þetta kvöld spiluðu þeir um helgi, í fyrsta sinn. Þegar Dóri tekur í gítarinn, þá dugar ekki að nota orðið tónlistarflutningur heldur færi betur á að nota orðið tónlistarupplifun.
Með Dóra að þessu sinni voru: Guðmundur Pétursson á gítar, Ásgeir Óskarsson á trommur og Jón Ólafsson á bassa. Allir eru þeir úrvals tónlistarmenn og blúsarar af guðs náð.
Veitingastaðurinn og músíkbarinn Café Rosenberg var orðinn þéttsetinn og vel það, þegar blúsmennirnir Vinir Dóra hófu tónleikana. Þeir byrjuðu með hinu klassíska ,,Rambling on My Mind” eftir Eric Clapton og kvöldið lofaði góðu.
Dóri hefur einstaklega góða söngrödd sem hæfir blúsnum vel. Röddin er örlítið röspuð og hann er með góðan enskuframburð.
Eins og lagalistinn gefur til kynna tók sveitin nokkur gömul og góð blúslög sem eru ómissandi hráefni í gott blúskvöld eins og lög eftir Eric Clapton, The Beatles, Rolling Stones og fleiri. Góð stemning myndaðist strax í salnum og fór stigvaxandi alla tónleikana. Snilld sveitarinnar felst í frábærum tónlistarmönnum sem kunna að túlka og miðla þessari tónlist tilfinninganna þannig að unun er á að hlýða.
Sóló, sem Guðmundur Pétursson tók í laginu Money, var þannig flutt að salurinn virtist standa á öndinni á meðan flutningi stóð.
Ásgeir Óskarsson þeytti stemningunni síðan á enn hærra stig með því að syngja gamla Bítlalagið “She´s a Woman” sem síðasta lag fyrir hlé. Ásgeir tók annað Bítlalag “Kansas City” í lok tónleikana, áreynslulaust að því er virtist, um leið og hann barði húðirnar.
Þegar blúsinn var að ryðja sér braut upp úr aldamótum 20. aldarinnar í BNA var honum bæði fagnað og hafnað sem ,,tónlist djöfulsins”. Eldri kynslóðir óttuðust að blúsinn gæti afvegaleitt unga kynslóð hvítra. Upp úr blúsnum spruttu seinna nýjar tónlistargreinar eins og t.d. rokk og popp, svo mikilvægi blúsins er óumdeilt.
Segja má að þessi húsakynni Café Rosenberg henti betur fyrir svona tónleikahald en þau gömlu. Veitingastaðurinn var áður til húsa í Lækjargötu, en það húsnæði brann til grunna árið 2007. Það húsnæði var full lítið og sviðið sömuleiðis, en mun rýmra er um gesti og giggara á Café Rosenberg.
Eftir vel heppnaða tónleika gekk ég út í fallega nóttina, með lagið Sleepwalk eftir Santo og Johnny Farina í huganum. Kvöldinu hafði verið vel varið.
Lagalisti:
Fyrra sett:
Rambling on My Mind
You Don´t Love Me
Five Long Years
Killing Floor
Money
19 Years Old
She´s a Woman
Seinna sett:
Going Down
Me and the Devil
Rolling and Tumbling
Dimple on Your Jaw
Dead Flowers
Red Roosters
Kansas City
Uppklapp:
Sleepwalk
Höfundur er nemandi í námskeiðinu Ritdómar og bókmenntagagnrýni.